Pierwsza rzecz, którą trzeba wiedzieć o ustawieniach eksportu: nikt nigdy nie ogląda Twojego eksportu. Każda platforma koduje od nowa to, co wgrywasz — zawsze, cokolwiek wyślesz — więc Twój plik nie jest wideo, które ludzie widzą: jest masterem, z którego pracuje ich kompresor. To odwraca pytanie. Nie istnieje magiczna liczba, dzięki której TikTok Cię polubi; istnieje przedział: dość rozdzielczości i bitrate’u, by koder platformy dostał czysty materiał, i nie na tyle dużo, by wgrywać gigabajty, które natychmiast wyrzuci. Oba błędy kosztują. Zejdź za nisko, a kompresja platformy wzmocni Twoją — artefakt na artefakcie. Przesadź w górę, a nie zyskasz nic poza czasem wgrywania: plik 4K wysłany do feedu, który odtwarza najwyżej w 1080p, zostanie pomniejszony, zanim ktokolwiek go zobaczy.
Limity różnią się między platformami — i między ich rodzajami. TikTok i Instagram Reels to pionowe feedy: 9:16, a 1080×1920 to praktyczny sufit — przyjmą większe pliki, ale odtwarzana jest klasa 1080p, więc taki master warto wysyłać. YouTube to przeciwieństwo: zachowuje 4K, a materiały w wyższej rozdzielczości dostają zwykle lepszą kompresję platformy — jeśli ujęcie nakręcono w 4K, to jedyne miejsce, gdzie ta rozdzielczość się opłaca. LinkedIn siedzi pośrodku: feed, oglądany głównie w 1080p na telefonie, wyrozumiały dla proporcji. Bitrate idzie za tą samą logiką: przy 1080p coś w okolicach 8–12 Mb/s w H.264 to już więcej, niż którakolwiek z tych platform zachowa. Czas trwania to cichsze ograniczenie — każdy feed ma swoją tolerancję i lepiej ją uszanować przed eksportem niż po nim.
Trzymanie w głowie czterech zestawów limitów to dokładnie ta robota, którą powinno odwalać oprogramowanie. Talk2Camera ma preset dla każdej z czterech platform, każdy z własnym limitem rozdzielczości, bitrate’em i wskazówką co do długości — pionowe feedy dostają kadr 9:16, pozostałe zachowują kształt, w jakim nagrywasz. Eksport jest też uczciwy wobec pracy, której nie musi wykonywać: zwykłe przycięcie, które już spełnia preset, kopiuje klatki, zamiast kompresować je ponownie — szybciej i bez żadnej straty. A na końcu mówi, co naprawdę się stało: przekodowane czy skopiowane, w jakim rozmiarze i czy kadr został przycięty. Długi eksport można też przerwać w trakcie. Nigdy nie powinno być trzeba zgadywać, co preset zrobił z Twoimi pikselami.
Strata pokoleniowa to powód, dla którego ten szczegół — kopiowanie zamiast ponownego kodowania — znaczy więcej, niż brzmi. Kodek wideo kompresuje, wyrzucając to, czego według jego oceny nie zauważysz, a ocena zapada od nowa przy każdym kodowaniu. Jedno pokolenie naprawdę trudno dostrzec. Ale każde kolejne kodowanie ocenia wynik poprzedniego, więc straty się piętrzą: skóra robi się płaska, gradienty prążkują, cienie zmieniają się w klocki. Twój materiał w chwili odtworzenia zawsze będzie o jedno pokolenie starszy — kodowania platformy nie da się uniknąć — celem jest więc dotrzeć do platformy w jak najmniejszej liczbie pokoleń, najlepiej w jednym: jej własnym. W praktyce: eksportuj z oryginalnego projektu, nie z wcześniejszego eksportu; zachowuj najlepszy master, jaki masz; a gdy narzędzie proponuje skopiować klatki nietknięte, bo nic się nie zmienia — przyjmuj za każdym razem.