Rozmiar wideo to prosta arytmetyka: przepływność razy czas. Rozdzielczość liczy się tylko poprzez przepływność, którą enkoder wydaje, żeby tyle pikseli wyglądało czysto. Liczby warto zapamiętać z grubsza. Minuta 1080p przy 30 klatkach na sekundę to około 60 do 130 megabajtów, zależnie od kodeka. Minuta 4K przy tej samej liczbie klatek — mniej więcej 190 do 350, czyli na tym samym telefonie jakieś pięć razy tyle. Sześćdziesiąt klatek na sekundę kosztuje jeszcze więcej, choć mniej niż dwa razy tyle, bo większość każdej klatki to klatka poprzednia. Pomnóż to, a skala staje się realna: godzina materiału 4K z mówiącą głową ląduje gdzieś między dziesięcioma a dwudziestoma gigabajtami. W telefonie to nie jest błąd zaokrąglenia. To jest telefon.
Sumą rządzą dwie decyzje. Pierwsza to kodek, który telefon w dużej mierze wybiera za Ciebie: HEVC mieści ten sam obraz w mniej więcej połowie miejsca H.264, a nowoczesne telefony używają go domyślnie. Druga to rozdzielczość, a właściwe pytanie brzmi: gdzie wideo skończy? Pionowy feed pokazuje widzom coś zbliżonego do 1080p niezależnie od tego, ile mu dasz, więc 4K zarabia na swój koszt tylko wtedy, gdy planujesz kadrować, przekomponowywać albo przybliżać w montażu — powody prawdziwe, ale takie, które się ma albo nie. Wybieraj świadomie: aplikacja nagrywa w 720p, 1080p lub 4K przy 24, 30 lub 60 klatkach na sekundę i oferuje wyłącznie tryby, które kamera faktycznie zgłasza — nic na tej liście nie jest zgadywane.
Druga rzecz warta zrozumienia: opublikowane wideo istnieje w telefonie co najmniej dwa razy — jako nagranie, które powstało, i jako eksport, który poszedł w świat. To różne pliki o różnych rozmiarach, a suma pamięci, która wrzuca je do jednego worka, okłamuje Cię w obie strony: usunięcie eksportu nie tyka ujęcia, a usunięcie ujęcia nie zabiera opublikowanej kopii. Talk2Camera prowadzi księgowość uczciwie: nagrania są liczone osobno od eksportów i innych plików, widzisz, ile miejsca naprawdę zostało, a aplikacja ostrzega, zanim dysk stanie się problemem — a nie w chwili, gdy już nim jest. Ta ostatnia część liczy się najbardziej w trakcie zdjęć, bo najgorsze miejsce na arytmetykę pamięci to przerwa między ujęciami.
A potem usuwaj z faktami przed oczami. Każde ujęcie w bibliotece pokazuje długość, rozmiar i datę, co zamienia zgadywanie w rachunek — trzy próbne ujęcia po 400 megabajtów to gigabajt do odzyskania w dziesięć sekund. Zaznacz kilka i usuń razem; potwierdzenie mówi wprost, że eksporty są osobnymi plikami i zostają tam, gdzie je odłożysz, więc sprzątanie surowych ujęć nigdy nie tyka wideo, które już jest opublikowane. Zasada warta zapamiętania: próby usuwaj śmiało, ale surowe ujęcie wszystkiego, co może jeszcze wrócić na montaż, zatrzymaj. Eksport to skompresowana kopia, a każda edycja robiona z niego kosztuje pokolenie jakości, które oryginał by zachował.